Ένα παραμυθάκι... για την αγάπη!!!

Mια φορά κι ένα καιρό,

υπήρχε ένα νησί

στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.

Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη,

η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε

και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.

Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω.

Ηθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.

Οταν το νησί άρχισε να βυθίζεται,

η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μιά λαμπρή θαλαμηγό.

Η Αγάπη τον ρωτάει : «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»

«Οχι, δεν μπορώ» απάντησε ο πλούτος.

«Εχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου

και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε

να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονία

που επίσης περνούσε από μπροστά της

σε ένα πανέμορφο σκάφος.

«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.

«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη.

Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις

το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονία.

Η Λύπη ήταν πιό πέρα

και έτσι η Αγάπη αποφάσισε

να ζητήσει από αυτήν βοήθεια.

«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου»

«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη

που θέλω να μείνω μόνη μου»

είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη

αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.

Ηταν τόσο ευτυχισμένη,

που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή.

«Αγάπη, έλα προς εδώ.Θα σε πάρω εγώ μαζί μου».

Ηταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος

που η Αγάπη δεν γνώριζε,

αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη,

που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Οταν έφτασαν στην στεριά

ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.

Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε

στον κύριο που τη βοήθησε,

ρώτησε τη Γνώση:

«Γνώση, ποιός με βοήθησε;»

«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.

«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη.

«Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»

Τότε η Γνώση χαμογέλασε

και με βαθιά σοφία της είπε:

«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει

πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Φεγγαρένια

Φεγγαρένια - Στέλιος Ρόκκος

Στίχοι: Στέλιος Ρόκκος
Μουσική: Στέλιος Ρόκκος
Πρώτη εκτέλεση: Στέλιος Ρόκκος

Χαμήλωσε το φως για να΄ρθει η αγάπη
και να σου μάθει πως αξίζει η ζωή
το ξέρω πως πονάς γιατί σου λείπει κάτι
και σαν τρελλή γυρνάς στου πλήθους τη βουή
Αχ μικρή φεγγαρένια μου αχ ματάκια μελένια μου
ποιά τραγούδια σε μάγεψαν και σε πήγαν αλλού
σαν βαρκούλα στα κύματα δεν ακούς τα μηνύματα
απ΄το δρόμο ξεμάκρυνες του δικού μου γιαλού
Ποιός παίζει μουσική που σ΄έχει ξετρελάνει
και σε πηγαίνει εκεί στα φώτα της γιορτής
στολίζεις τα μαλλιά με ψεύτικο στεφάνι
σου στέλνω δυο φιλιά κοντά μου για να΄ρθείς
Αχ μικρή φεγγαρένια μου αχ ματάκια μελένια μου
ποιά τραγούδια σε μάγεψαν και σε πήγαν αλλού
σαν βαρκούλα στα κύματα δεν ακούς τα μηνύματα
απ΄το δρόμο ξεμάκρυνες του δικού μου γιαλού more

afierosi

Λέξεις
Γράμματα, σχήμα, μουσική με νόημα και ήχο
Στοιχίζονται σοφά στη ματιά και στο λόγο
Με το χέρι να μένουνε, με το στόμα να φεύγουν
Λογοτέχνες του «χαίρετε»
Μελωδοί συναισθημάτων
Ταχυδρόμοι της ευχής και της συγγνώμης
Σταγόνες ζωής στη φωνή του κόσμου
Δοκιμάζουν τη γιατρειά και τα ιάματά τους
Για να βουλεύονται, να αισθάνονται & να μιλούνε
Οι άνθρωποι με Υγεία

Γι αυτό
Οι λέξεις είναι
Το άγγιγμα τού νου στην ψυχή &
Το αποτύπωμα της γνώσης στον άνθρωπο

Ζωή
Η λέξη που κινεί τον κόσμο
Το νόημα που δεν χωράει ο νους
Ο ήχος που συνθέτει η φύση
Η ουσία που μόνον σε ποιητές κάνει την χάρη να διαλέγεται

Γι αυτό
Η ποίηση είναι
το βήμα της ψυχής στην αθανασία &
Το ίχνος του ανθρώπου στην ιστορία

Έρρωσθε
Καλή χρονιά
Iadem59

"Αργοπεθαίνει..." Ένα αριστούργημα του Pablo Neruda, απολαύστε το!

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί́ ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό́ του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, οποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.
Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.
Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ́ μεγαλύτερη από́ το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda


"Τίποτε δεν είναι πιό δυνατό από την ευγένεια,
τίποτε δεν είναι πιό ευγενές από την δύναμη"

Κοίταξα κι έκλαψα. Άκουσα και πόνεσα.

Κοίταξα κι έκλαψα. Άκουσα και πόνεσα. Τραγούδησα και ερωτεύτηκα. Κάπου εκεί ανάμεσα. Ανάμεσα σε μένα και στον χρόνο χόρεψα στο κύμα και στον βράχο, στο βουνό και στην θάλασσα, στο νερό και στον άνεμο. Να ο κόσμος μας ο όμορφος. Είδα τα λουλούδια να ανθίζουν άλλη μια φορά. Μύρισα τον άνεμο και γλάρωσα την κουκουβάγια στο φως του φεγγαριού. Ακολούθησα το φως και γύρω μου σκοτάδι. Να καώ όπως η πεταλούδα στο κερί ή να ζήσω. Να ζήσω αιώνια. Να τραγουδήσω ωδή στον τράγο και η μουσική να ταξιδέψει στο έρμα του ανέμου. Να γυρίσει τον κόσμο όλο και πάλι σε εμένα να 'ρθει. Να την πάρω να την κάνω θεά και μούσα. Να με πάρει και να με φέρει άϋλη στον κόσμο όλο. Παντού και πουθενά σαν στάχτη νεκρού σε αφρισμένο πέλαγος. Να έρχομαι και να φεύγω, να είμαι και να μην είμαι. Αναπνοή και κίνηση, γέννηση και θάνατος, έρωτας και πόνος. Εκεί κρύβεται η αθανασία εκεί και η αιωνιότητα. Τόσο κοντά και τόσο μακρινά.....

Ήρθα κι έκατσα παρέα στην μοναξιά μου. Να πιάσουμε κουβέντα. Μα η σιωπή μας τύλιξε με την ομορφιά του κόσμου. Το κύμα έσπαζε στον βράχο και το βότσαλο σκαρφάλωσε στο πόδι μου μα γρήγορα μ' άφησε. Είχε ταξίδι μεγάλο να κάνει. Είχε χρέος να εκπληρώσει. Τραγούδησε και αυτό την νότα της ζωής του και μου την άφησε ανάμνηση να την βάλω μαζί με όλες τις άλλες και να τις τραγουδήσω. Ο άνεμος μ' έσπρωξε ξανά και ο ήλιος ήρθε να μου θυμίσει πως το φως πονάει στα μάτια μα είναι αυτό που έχει το χρώμα. Σαν την ζωή που πονά για να την ζήσεις και σφαδάζει για να την λατρέψεις. Το αγρίμι τρεμούλιασε στα χέρια μου κι έσβησε. Με κοίταζε σαν να με ρώταγε και το κοίταγα σαν να μην ξέρω. Κι ήρθαν όλα τ' αγρίμια να πάρουν την θέση του, την θέση τους. Κι έκατσαν εκεί δίπλα, εικόνα αιώνια. Τα ακούμπησα "ζωντανά" ....να πάρω λίγο από την ζωή τους να πάρω λίγο από την ζωή μου, την ζωή. Για την ζωή. Για τον έρωτα που αναμασά και ξεσκίζει ανελέητα τον θάνατο. Τον είδα στο γεράκι που σηκώνει την οχιά και την χτυπά στο κεφάλι. Τον είδα στην οχιά που κατάπιε το πουλί που έπεσε. Τον είδα τον θάνατο να γεννιέται με την ζωή. Αδέρφια δίδυμα κι αγαπημένα.

Και σήκωσα τα τύμπανα και γρήγορα τα χτύπησα εγώ ο άνθρωπος, να δώσω τον ρυθμό. Κι έγινε το τραγούδι τους τραγούδι μου και ο κύκλος άνοιξε.

..η καθέλκυση

...υστερα με σχετική ευκολία διπλώνει το χαρτί και με τα ακροδάχτυλα της διοχετεύει την ναυπηγική της διάθεση και το μεταμορφώνει σε χάρτινο καραβάκι... και λέω με << σχετική ευκολία >> γιατί συμβαίνει συχνά όπως τώρα πού στέκεται μπρός στο δημιούργημα της και καμαρώνει καθώς αυτό μοιάζει να αιχμαλωτίζει το βλέμμα της και να το ελκύει ... σε λίγο η σκέψη της εν πλώ... ταξιδευει σε πελάγη πρωτόγνωρα... σε βαθυγάλανους ωκεανούς με παραμυθένια αερικά ....
κυρ σαμιος

Έχουνε δύναμη οι λέξεις;;;

Έχουνε δύναμη οι λέξεις;
Έχουνε! Στους δρόμους, στα γκράφιτι, στις υποσχόμενες αφίσες, στις απαγορευτικές πινακίδες, στις φωτεινές επιγραφές!

Έχουνε δύναμη οι λέξεις;
Έχουνε! Στα τετράδια, στα βιβλία, στα περιθώρια των σελίδων, σ' ένα πρόχειρο χαρτάκι! Στις γελοιογραφίες με λόγια! Στο «χωρίς λόγια!»
Στα λευκώματα της εφηβείας, στα γράμματα που έστειλες και σ' αυτά που δεν έστειλες, στις βιαστικές αφιερώσεις πίσω από φωτογραφίες,
στις σκαλισμένες πάνω σε δώρα από ξύλο, μπρούτζο, ζωγραφισμένες στο γυαλί, στο ρούχο.. Στα προσωπικά ημερολόγια!

Έχουνε δύναμη οι λέξεις;
Έχουνε! Στους υπότιτλους των έργων, στις επεξηγήσεις των λόγων, των πράξεων, των απραξιών!

Μέσα από το διαδίκτυο έχουνε; Έχουνε! Ανάλογα με τη διαίσθησή σου, την προσμονή ή αποστροφή σου, τη διάθεση ή την απογοήτευσή σου, τη λαχτάρα ή την αδιαφορία σου...

Λίγη παραπάνω δύναμη; Πού έχουνε;
Έχουνε! Στο τηλέφωνο! Μες στη χροιά της φωνής του άλλου, σε πλημμυρίζει
κι η επιταγή ή υποταγή του, το ψέμα του ή η παρηγοριά του...

Ακόμα λίγη παραπάνω δύναμη; Πού έχουνε;
Έχουνε! Οι ζωντανές! Τα πρόσωπα! Το βλέμμα! Το σώμα! Κι ας μη μιλάνε!
Εκπέμπουνε λέξεις από παντού!
Απροκάλυπτα! Καταλυτικά! Καμιά φορά με δύναμη βόμβας!

Αλλά υπάρχει και το αντίθετο...
Αν κάποιος σου αφήσει
σε μικρό πρόχειρο χαρτάκι
με γράμματα βιαστικά
κι ανυπόταχτα το:
«Φεύγω! Δεν αντέχω άλλο!»,

χρειάζεσαι και να τον δεις;